เมื่อ X และ Y เท่ากันเพราะฉะนั้น Z = 0 

 

 

 

 

เสียงแหบแซบซ่านผ่านออกจาลำโพงตู้ไม้เก่าคร่ำครึกที่คนประดิษฐ์มิได้เน้นถึงความสวยงามมากนัก

 

ไม่สนใจไม่ว่าจะเป็นตัวของตัวลำโพงเองหรือเสียงที่ไพเราะหรือไม่

 

มันมีหน้าที่เพียงเพิ่มรอยหยักเท่านั้นหรือ

 

ทุกคนในห้องแคบสีขาวที่มีรอยปากกาต่างๆนาๆ

 

บนเก้าอี้ไม้ยาวที่นั่งที่เบียดเสียดกลุ่มคนอยู่ด้วยกัน

 

โดยทุกคน

 

พยายามขยุกขยิกปากกาลงไปในสมุดและหวังเพียงมันจะฝังเข้าสู่สมองได้อย่างครบถ้วน

 

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สนหรอกว่าจะอยู่นานแค่ไหน

 

แต่สิ่งที่หวังไว้ก็คือพ้นวันสอบใหญ่และให้ผ่านพ้นข้อสอบในภาคเรียนใหม่ก็แล้วกัน

 

เช้า 9 โมง

 

ที่ทุกคนต้อง ฝ่าแสงแดด แหกขี้ตามาอยู่หน้ากระดานสีขาวหม่นมีตัวหนังสือ

 

ที่พร้อมจะเลือนหาย

 

เปลี่ยนหน้าใหม่ไปเรื่อยหากไม่รีบจดและทำความรู้จักทำความเข้าใจ

 

คนที่ยืนอยู๋หน้ากระดานมีเสน่ห์เหรอ

 

หรือกำลังพูดเรื่องที่เป็นเรื่องกำลังหน้าสนใจ

 

 สิ่งที่อยู่บนกระดานมันเป็นสิ่งเดียวที่ทุกคนต้องรู้เพื่อทำหน้าที่

 

ให้เหมาะสมกับวัย

 

แขนเมื่อยอ่อนล้า กำลังทวีคูนขึ้นตามเวลาที่ผ่านพ้นของเช้านี้

 

กระดาษที่ว่างเปล่า

 

มีเหรอ

 

มีแต่เอ็กซ์เท่านั้นที่ปลดปล่อยเสียงให้ผ่าน

 

ปล่อยตัวหนังสือให้เลือน

 

ปลดปล่อยกระดาษให้คงความสดใส

 

ตาเขาไม่ใส่ใจในความรู้ การสอบ

 

เขาไม่แคร์ว่าอะไรจะเท่ากับ 0

 

ผมดำยาวผูกโบว์สีขาวเสื้อสีชมพูสดใส

 

ดวงตากลมโต

 

ผิวขาวละมุน

 

คือสิ่งที่เขาพยายามเข้าใจอยู่ตอนนี้

 

ความรู้ที่เอกซ์ละทิ้งไป

 

อาจจะเป็นความเสียหายใหญ่สำหรับแม่ของเขา

 

ที่ทุ่มกำลังแรงกายตัดเย็บเสื้อตัวแล้วตัวเล่า

 

เพื่อให้เขาได้ร่วมเข้าสู่สังคมที่ทุกคนนั่งเรียนอยู่ตรงนี้

 

ที่นี่ 

 

แพม

 

ย้ายที่อยู่มาใหม่

 

ย้ายสถานที่เรียน

 

เริ่มรู้จักเพื่อนใหม่และสังคมใหม่

 

และสิ่งนั้นจึงนำพาแพมมาอยู่ที่โรงเรียนพิเศษแห่งนี้ 

 

ตอนนี้

 

ลำโพงหยุดสั่น

 

ปากกาเกือบทุกเล่มถูกทิ้งไว้บนโต๊ะ

 

 

ไปหาไรกินกันเอกซ์พักแล้ว

 

เอกซ์เงียบไม่ตอบ

 

ได้แต่ส่ายหน้า

 

เมิงไปเหอะ

 

เสียงของเพื่อนนี่เองที่ปล่อยให้เอกซ์ละสายตากับสิ่งที่มองอยู่ได้

 

มีสติ

 

เมื่อเขานึกขึันได้

 

กลับมองหา

 

สิ่งที่เขาสนใจ

 

ไม่อยู่แล้ว

 

เธอเดินลับตาไปแล้ว

 

เอกซ์ทิ้งตัวกลับลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม

 

ลำโพงยังอยู่

 

เอกซ์ก็ยังอยู่

 

โบว์สีขาวอยู่บนโต๊ะ

 

แพมต้องย้ายบ้านอยุ่เสมอ

 

ในสายตาขอพ่อเธอซึ่งเป็นนายตำรวจใหญ่

 

เป็นเรื่องธรรมดาอยู๋แล้วสำหรับการย้ายบ้าน

 

เพื่อความก้าวหน้า

 

เพื่อสังคมที่หรูหรา

 

มีหน้า

 

มีตา

 

แต่สำหรับแพมความซึมเศร้าเกิดขึ้น

 

พร้อมกับๆการละทิ้ง

 

เพื่อน

 

สังคม ความรู้สึกปลอดภัย ความคุ้นเคย ความมั่นคง

 

แพมไม่เคยชาชิน

 

แม่ของเธอคงเข้าใจดี

 

ถึงแม้แม่เธอจะไม่เคยต้องเข้ามาเรียนพิเศษ

 

เพื่อเตรียมตัวหาความก้าวหน้าในชีวิตมหาลัยเหมือนเด็กสมัยนี้

 

การบรรจงตัดโบว์ให้เท่ากัน

 

ก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่ง X หรือ Y เช่่นกัน

 

โบว์สีขาวที่แม่ของแพมค่อยผูกจรดให้ลูกรัก

 

มันพอดี

 

ไม่แน่น

 

ไม่หลวม

 

มันแสดงออกถึงความเข้าใจในความซึมเศร้าของแพม

 

ไม่ใช่ความผิดของเธอ

 

และไม่ใช่ความผิดของแม่เธอ

 

เธอคงไม่ทิ้งโบว์สีขาวให้ตกหล่นหลงลืมอยู่บนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน

 

ถ้าเธอรู้สึกตัว

 

แต่ไม่ต้องห่วงเชื่อเหอะว่าโบว์สีขาวนี้

 

จะไม่เลอะเปรอะเปื้อนอย่างแน่นอน

 

หมดเวลาพักแล้ว

 

ทุกคนกำลังจะพร้อม

 

ในที่สุดในเวลาพัก

 

เอกซ์ก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล

 

แพมปรึกษาเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันไม่นานเกี่ยวกับ

 

บทเรียนที่เพิ่งซึมซับเข้าไปในช่วงแรกของการสอน

 

ในระยะเวลาเพียงเท่านี้

 

ไม่บอกก็รู้ว่า

 

แพมเป็นคนน่ารักและเข้ากับคนอื่นได้ดี

 

รอยยิ้มของเธอช่วยตัวเธอผูกมิตรกับคนอื่นได้อย่างรวดเร็วและง่าย

 

แม้กระทั่งเอกซ์

 

ลำโพงเริ่มทำงานอีกรอบ

 

โดยใช้เวลาพอๆกับช่วงเช้า 9 โมง

 

ที่มันส่งเสียง

 

อาจารย์ก็เช่นกัน

 

ปากกาก็เช่นกัน

 

นักเรียนก็เช่นกัน

 

เวลาผ่านไปจนหมดเวลาเรียน

 

อาจารย์ทรุดพักนั่งลงให้คำตอบ

 

กับนักเรียนที่ถามเพิ่มเติม

 

แพมเตรียมตัว

 

พร้อมแล้ว

 

รอเพียงสมุดเลกเช่อร์ที่ให้เพื่อนยืมลอก

 

เพราะจดไม่ทัน

 

แพมลุกจากโต๊ะไปพร้อมกระเป๋าใบเล็กที่มีของกระจุกกระจิก

 

และอุปกรณการเขียน

 

ในที่สุด

 

แพมไปแล้ว

 

ทุกคนไปแล้ว

 

แต่ 

 

เอกซ์ยังอยู่

 

ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

สมุดของเอกซ์ไม่มีตัวหนังสือเพิ่มเติมจากเมื่อเช้านี้แต่อย่างใด

 

เอกซ์เหลือดูเวลาก็รู้ว่าถึงเวลา

 

ที่เขาต้องเอาผ้าที่แม่เย็บไปส่งลูกค้า

 

ตามที่ให้ปากสัญญากันไว้

 

เอกซ์ลุกจาที่นั่งเป็นคนสุดท้าย

 

ในบรรยากาศที่เงียบสงัด

 

ในที่สุด

 

 มันก็เกิดขึ้น 

 

เอกซ์ก็สรรสร้างรอยยิ้มแรกของวัน

 

รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความดีใจที่หมดเวลาเรียน

 

ไม่ได้มาจากการอยากกลับบ้าน

 

ไม่ได้มาจากวิชาการ

 

เอกซ์ค่อยๆเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มนั้น

 

พร้อมกับสมุดเล่มเดิม

 

สัมภาระเดิม

 

เอกซ์ม้วนโบว์สีขาวเก็บลงกระเป๋าอย่างดี

 

อย่าน้อยสำหรับเอกซ์ 

 

ก็คง

 

ไม่ใช่วันที่แย่นักเนอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

หนุ่มปิ๊งสาวในห้องเรียนพิเศษ

#2 By easygirl.iam on 2009-08-26 16:41

สำหรับกูแล้ว..

โบว์สีขาวไม่ใช่เรื่องดี-ดีอีกต่อไป

...

#1 By ecOnuizer on 2009-08-19 17:34